می‌دانی، من د‌لم گرفته این روزها. بهانه ‌گیرم. بدخلقم. دلم تنگ شده و چاره‌ای جز صبر ندارم. یک‌ چیزی را از من قبول کن. صبر، هرگز چاره‌ی خوبی نیست. منظورم این است که چاره‌ ی بی‌چاره‌ کننده‌ ای است. دمار از روزگار آدم درمی‌آورد. تو فکر می‌کنی که تویی که داری صبر می‌کنی، اما ...
این است که من صبح‌ها بیدار می‌شوم و غر می‌زنم، کج ‌خلقی می‌کنم، هی بغض می‌کنم، هی گریه می‌کنم الکی. فیلم می‌بینم، گریه می‌کنم. کتاب می‌خوانم، گریه می‌کنم. گزارش کار می‌نویسم، گریه می‌کنم. یعنی می‌خواهم بگویم یک حال گریه‌کنان فین‌فین‌کنان بالیوودی‌ای دارم که بیا و ببین.
بعد همین من، یک ذره هم پشیمان نیستم. یک ذره هم حتی. یعنی تمام دیشب را هم که دراز کشیدم توی تخت و همین‌جوری که سیل اشک روان بود از خودم پرسیدم پشیمانی؟
نه.نبودم،‌ نیستم

زمانی در گذشته نه چندان دور

دست خودت نیست
زن که باشی
گاهی دوست داری
تکیه بدهی...پناه ببری...ضعیف باشی
دست خودت نیست
............زن که باشی
گهگهاه حریصانه بو میکنی دستهایت را
شاید عطر تلخ و گس مردانه اش
لا به لای انگشتانت باقی مانده باشد
دست خودت نیست
زن که باشی
گاهی رهایش می کنی و پشت سرش آب می ریزی
و قناعت می کنی به رویای حضورش
به این امید که او خوشبخت باشد
دست خودت نیست
زن که باشی
همه ی دیوانگی های عالم را بلدی

به مامان حسودی می کنم. مامان خیلی کارها بلد است که من تا حد مرگ بهشان حسودی می کنم.مثلن؟ بلد است بافتنی ببافد. به نظر من رمانتیک ترین هدیه ای که یک زن می تواند بدهد ، بافتنی ست. حالا از بلوز و کلاه و شال گردن گرفته تا دستبند. از آن هدیه هایی نیست که بروی در مغازه و در کم تر از ثانیه ای بخریش و بپیچیش لای کاغذ کادو و تمام. فکر کن یک پلیور بافتنی چندتا گره دارد؟ هر گره را هم که سه ثانیه حساب کنی فکر کن چه ثانیه ها، چه دقیقه ها، چه ساعت ها، به عشق یک آدم گره زده ای ، فکر کن .
راستش را بخواهم بگویم، من حتی از آن دستبندهای ساده ی گره دار هم بلد نیستم درست کنم. یعنی بلدم هااا، ولی تسلط ندارم. برای همین زشت از آب در می آیند. من هم نیمه کاره رهایشان می کنم. چون زشت اند.
شما ... شمایی که حالا داری اینجا را می خوانی و ازخودت می پرسی پس دستبند مرا چطوری بافته بودی؟ می خواهم اعتراف کنم که دستبندت را من نبافته بودم. الکی گفتم خودم بافتم ، آن را از هندوستان برایت خریده بود. دلم می خواست وقتی دور مچت گره می زنمش بگویم که خودم بافتم و ...دور مچت گره نزدمش هیچ وقت .
من آدم دروغ گویی نیستم در زندگی. بماند که یک چندسالی درمدرسه به اندازه موهای سرم به مدیر و ناظم و معلم ها دروغ گفتم!! اما خب آنها فرق داشتند. به آدم های خوب زندگیم که نمی توانم دروغ بگویم. آنها آدم های خوب زندگیم نبودند ...
تو اما بودی...هستی.
برای همین است که دارم اعتراف می کنم. دوست ندارم بذارمت کنار ناظم و مدیر و معلم های مدرسه. دوست دارم بدانی که من نبافته بودم. که بلد نیستم ببافم ...
و به مامان حسودیم می شود شدیددددددددددد

نقطه سرخط ...

دلم شور میزند می ترسم صبح که از خواب بیدار شدم از قاب عکست هم رفته باشی .

از تو بعید نیست

این روزها غم برای خوردن بسیار دارم....تو دیگر برایم لقمه نگیر...!

باید فراموشت کنم / چندیست تمرین می کنم / من می توانم ! می شود ! / آرام تلقین می کنم /حالم ؟ نه ، اصلا خوب نیست ....تا بعد، بهتر می شود .... / فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم /من می پذیرم رفته ای  و بر نمی گردی همین ! / خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم / کم کم زِ یادم می روی / این روزگار و رسم اوست ! / این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم

پس بی بهانه برو  !

بيدار نکن خاطره های خواب آلوده را ...

صدايت همان صدا ، نگاهت نـاتـنی و دستهايت سرد است .

و من می دانم :

محبت ساختگیـت ،عشق دروغينت و چشمان پر فريبت

آخر روزی گرفتارت خواهند ساخت ...

هرگز گمان مکن که :

به سان قدیم بر گامهايت پهن می شوم

و التماست ميکنم که برگردی تا چشمانم را سايبان شوی !

نمی گويم تو کوه سرفرازی

نمی گويم درمانم در دستان توست

نمی گويم که چشمانم بعد از تو هرگز عاشق نخواهند شد !

نمی گويم که قلبم به تو محتاج است

نمی گويم که بی تو زندگی سراب است

که نفسهايم بی تو به شماره خواهند افتاد ....

نه محبت پول خرديـست در دستان تو

و نه من گدايی هستـم دست گشوده فرا روي تو !

نه ، نه عزیزم ، اين ممکن نيست !

چون وقارم همانند قلبم شکستـنی نيست ...

مي خواهی بروی ؟

اين راه ، اين هم تو  !

ولی حالا که می روی ،

پس نه حرفی بزن و نه چيزی بگو

ديگر حتی نگاهـم هم نکن !

نيست شو چون غريبه ها در مه و دود ....

دلبستـه چه چيزی بودی ، که نـتوانستی بگويی ؟

و اکنون در پی ديدن هزاران عيب منی !

مي خواهی بروی ؟ برو  ، بي بهانه برو

وقت رفتن همه را می بوسید

به من از دور نگاهش را داد

یادگاری به همه داد و به من

انتظار سر راهش را داد

.

.

.

در زمستانی سرد با دلی رفته ز دست زیرلب می خوانم : کاش میشد به تو گفت که تو تنها سخن شعر منی ، تو نرو دور نشو از بر من ، تو بمان تا که نمیرد دل من!!

اي دل ساده بکش درد که حقت اين است
از زمانه بشو دلسرد که حقت اين است
هر چه گفتم مشو عاشق نشنيدي
حال همچو پائيز بشو زرد که حقت اين است
ديدي آخر دم مردانه به جز لاف نبود
بکش از مردم نامرد که حقت اين است

....

تو نیستی اما من برایت چای میریزم . دیروز هم نبودی برایت بلیت سینما گرفتم . دوست داری بخند,دوست داری گریه کن و یا دوست داری مثل آینه مبهوت باش مبهوت من و دنیای کوچکم. دیگر چه فرق می کند مرا بخواهی یا نخواهی ...

من با تو زندگی می کنم

حالا که چمدانم را اين همه سنگين و بی‌کليد بسته‌ام


تازه می‌پرسی کجا، چرا، از چه سبب ...!؟

يعنی تو داستانِ دلبستگی‌های مرا


به همين چيزهای معمولی ندانسته‌ای، نمی‌دانی؟

.

.

.


لااقل يک بفرمایِ ساده، يک سکوت!

پرسيد:چته؟ گفتم:دوستش دارم . گفت: پس کوش ؟ گفتم :دوستم نداشت .
قهقهه زد و رفت ....

بغضم شکست

گفتم دوستت دارم ... و تو خندیدی و گفتی : ... کوچکی برای دوست داشتن .

ـ باشد...میروم تا بزرگ شوم

  فقط ... میترسم آنقدر بزرگ شوم که یادم برود روزی دوستت داشتم  :((

باز هم به بهانه نوازش گونه هایم،لب‌هایم را به جنونی بی ابتذال کشاندی......!که آخر چه شود؟برای تو طعم بوسه بماند و برای من حسرت تمام سالهای نداشتنت؟.....چرا؟؟؟؟؟

گوشه اي كز كرد ام و چشمانم را مي بندم و باز مي كنم. تازه معني يك چشم بر هم زدن را درك كرده ام
لحظه اي در كنارم هستي و لحظه اي دور دور...

نمیدانم این روزها نامت را با حروف بزرگ کدام الفبا می نویسی
که با نام کوچک صدایت می کنم و نمی شنوی ...

حالا که آمده‌ای
هی دست و دلم را نلرزان و
هی دلواپسم نکن
اگر نمی خواهی بمانی بگو
بیابان‌های بی‌باران
منتظرم هستند ... بگو

من از بازی 7سنگ بدم میآد ، میترسم اینقدر سنگ رو سنگ بذاریم

که بینمون دیوار بشه ، بیا لی لی بازی کنیم که تو هرجا رفتی

دوباره برگردی پیشم . باشه؟

خیلی وقته فهمیدم که دوست نداری شعرامو                   فکر تو جای ذیگه است وقتی میگیری دستامو

خیلی وقته میدونم فایده نداره موندنم                             هیچ دلیلی نیست دیگه قلبمو دست تو بدم

خیلی وقته میدونم اضافی ام تو زندگیت                         میرم و تنها میمونی تو شبای بی کسیت

خیلی وقته راضی ام با هر کی که میخوای باشی           خوش باشی با اون غریبه ای که میگه دنیاشی

خیلی وقته راضی ام ببینمت کنارشی                           برو راحتم بذار بچسب به اون که یارشی

خیلی وقته ندیدم تو چشم من نگاه کنی                       سر رو شونه های من درد دلاتو وا کنی

خیلی وقته ندیدم بهم بگی دوست دارم                         یا بگی جز تو تو دنیا هیچ کسی رو ندارم

خیلی وقته حاضرم برم مزاحمت نشم                           حیف که عشق تو نمیذاره اینو بهت بگم

خیلی وقته حاضرم سنگی نباشم جلو پات                     برم و راحت باشی تو شادیها و خنده هات

خیلی وقته میشینم بازم کنار پنجره                              زیر بارونای نم نم با یه دنیا خاطره

خیلی وقته که میگم برو من حرفی ندارم                       برو میفهمی یه روز که من چقد دوست دارم

امین حافظی  www.a16.blogfa.com

داد میزنن این تنها طاقته دوری نداری

هر چه بیشتر می خواهمت دورتر می شوی. برگرد...قول می دهم دیگر دوستت نداشته باشم

دیگر برای بدست آوردنت نمی جنگم !
به تکّدی قلبت هم نمی آیم !
دوستت دارم ،
فارغ از داشتنت.

پاهایش را که بگذارد این ور همه چیز تمام است..برمیدارم میبندمش به تخت و مجبورش میکنم قول بدهد که دیگر جایی نمیرود..
پاهایش را که بگذارد این ور برمیدارم میبرمش یک جایی ,آن بالاها,که خودم بلدم و خودش ,دورتا دورمان را آجر میچینم و آنقدر نگاهش میکنم تا ذره دره بمیرم..
پاهایش را که بگذارد این ور دست هاش را میگیرم توو دست هام و قفل میزنم به دست هامان که بی دست هاش نمانم باز..هی..
پاهایش را که بگذارد اینور مینشیم رووی صندلی کنار پنجره و تماشاش میکنم که راه میرود,حرف میزند,میخندد و قول میدهم که از زور سرخوشی و لوس بازی خودم را پرت نکنم تووی بغلش..
پاهایش را که بگذارد اینور..یک زنجیر میخرم..محکم ,کلفت..سنگین..زنجیرش میکنم به زندگیم..به روزمرگی م..
پاهایش را که بگذارد اینور این منه اخموی سر به هوای دمدمی مزاج ِ خل و چل را میگذارم توو کمد قاطی لباس زمستانی ها و میشوم یک منه آرام و خواستنی..
پاهایش را که بگذرد اینور زندگی ام را برمیدارم میچینم دانه دانه در مسیرش..
پاهایش را اگر بگذارد اینور .......

دلم برای کسی تنگ است که طلوع عشق را به قلب من هدیه می دهد…
دلم برای کسی تنگ است كه با زیبایی کلا مش مرا در عشقش غرق می کند…
دلم برای کسی تنگ است که تنم آغوشش را می طلبد…
دلم برای کسی تنگ است که دستانم دستان پر مهرش را می طلبد…
دلم برای کسی تنگ است که سرم شانه هایش را آرزو دارد…
دلم برای کسی تنگ است که گوشهایم شنیدن صدایش را حسرت می کشد…
دلم برای کسی تنگ است که چشمانم ، چشمانش را می طلبد.