حالا که چمدانم را اين همه سنگين و بی‌کليد بسته‌ام


تازه می‌پرسی کجا، چرا، از چه سبب ...!؟

يعنی تو داستانِ دلبستگی‌های مرا


به همين چيزهای معمولی ندانسته‌ای، نمی‌دانی؟
.
.
.


لااقل يک بفرمایِ ساده، يک سکوت!